Thursday, October 20, 2016

మరల కథ పాతదే!


వింటావా!
ఇంటికి చేరుతున్న వేళ దారిలో
గూడు నుండి జారి రెక్క విరిగిన పక్షి ఒకటి
చేతిలో పడింది
సున్నితమైన తన దేహం నా రాతి వేళ్ళ మధ్య
బాధగా మూలిగింది
ఒక దు:ఖాశృవు జారి తన రెక్కలను తడిపింది
ఒక మాట చెప్పనా
మరల మరల వెంటాడే
వేటగాడెవడో పొంచి వుండి చల్లిన
బియ్యపు గింజలు ఎప్పుడూ
గొంతుకడ్డం పడతాయి కదా?
కంటిలో పడిన ఇసుక రేణువు
గరగరలాడుతూ మసకబారింది పొద్దు
పిల్లలనెత్తుకు పోతున్న దొరలు తిరుగుతున్నారంట
తెలవారితే ఆ మడిచెక్కనెవరో తవ్వుకుపోతున్నారంట
ఉలికిపడకు ఇప్పుడంతా ఎవరి నిద్రలో వారు నటిస్తారంట
కలలు ఎవరి రెటినాపైనా ప్రతిఫలించని తీరు
కాసేపిలా ఒదిగి నిదురపో
రేపు ఈ కథ పాతదవుతుందిలే!!

Wednesday, October 12, 2016

కరిగేనా??

ఒకసారి మాటాడుకుందాం
నువ్ నీలా నేను నాలా


ఈ చెరగని గీతల మధ్య
ఒకింత ఒరిపిడి రాజుతూ


గుండె దాటని మాటని
గొంతు పెగులుతుందా? 


కొన్ని ప్రశ్నలు అలాగే
కొక్కెంలా వేలాడుతూ వెక్కిరిస్తూ


ఇసుకలా గరకుగానో కరకుగానో
తగులుతూ అడ్డంగా ఏదో 


ఎదురెదురుగా నిలిచిన
రాతితనం కరిగేనా? 


ఎన్ని
చినుకులు
రాలినా!!


(26/09/2016-7.54pm)

ముద్ర..

నిర్వచించలేని
క్షణాలేవో
ఒదిగి
ఒంటరిగా
ఆవిరికావడం
విరామమా?
విషాదమా?

ఒక
నిశాని
నిశిరాతిరి
ఇలా ముద్రగా! 

రాత్రిని
ఎగరేసుకుపోయే
మేఘమేదో
కమ్ముకుంటూ!

నువ్వంటావు
ఉదయం
వుందా అని?

ఒడ్డున
వొరుసుకు
పోతున్న
ఇసుక
గూడు
చూడు

వెచ్చని
బిందువు
తాకుతూ!!

Thursday, August 25, 2016

సారంగలో నా కవిత "ఎరువు"

 satya2
వంచిన నడుం ఎత్తకుండానే
కమ్మిన మబ్బుకుండ ఒట్టిపోయి
నాటిన నారు నీరిగిరిన మడిలొ
విలవిలలాడుతుంటే
నెత్తురు చిమ్మిన కళ్లు!

వానా వానా వస్తావా
ఈ నేల దాహం తీర్చుతావా!

ఆశలన్ని మొగిలికి చేరి
ఆవిరింకిన కనులలోకి
కాసింత తడి చేరుతుందా!

వాడు నలుదిక్కులా వేసిన
కార్పెట్ బాంబింగ్ పొరల పొరలుగా
బద్ధలై పచ్చదనంతో పాటు పసిపాపలను
హరించి ఇప్పడీ హరిత వనం కోతలు కోస్తున్నాడు!

నేలతల్లి నవ్వులు విరబూసేలా
నువ్వూ నేను కలిసి
ఓ మొక్క నాటుదాం
ఎరువుగా వాడినే పాతుదాం!!

Sunday, August 14, 2016

ఎవరో...


 ఒకరెవరో ఏమవుతారో
అలా ఒకసారి కరచాలనమిస్తారు
ఒక మాట కలుపుతారు
మరల మరల
కలుసుకోవాలని
కలబోసుకోవాలని
వెన్నాడుతూ ఉంటుంది!

అయినా
మరల ఒక కలయిక
కలగానే మిగిలి
ఒక రాతిరిని కొన ఊపిరిగా
రెక్కలూడిన తూనీగలా
మిగిలిపోనిస్తుంది కదా!

ఒక ఆశ వెన్నాడుతూ
నీ గుండె జోలెలో
ఖాళీగా వెక్కిరిస్తూ
వెను తిరిగి చూస్తే
ఒక ముక్కలైన స్వప్నమేదో
పగిలిన అద్దంలో!!

Monday, July 18, 2016

అపరిచితం


వాన వెలసిన వేళ ఒక చీకటి గోడపై
గోటితో చెక్కుతూ

కాగితప్పడవనొకదాన్ని గుప్పిట
జారవిడుస్తున్న సమయంలో

రెక్క తెగి రాలిన భోగన్ విల్లియా
పూరేకొకటి కొట్టుకు పోతున్నప్పుడు

నువ్వంటావు
అలా ఓ కొబ్బరాకులా అల్లుకోనీ అని

ఏముందక్కడ వడలిపోయి అలసిన
ఓ రాతిపొర తప్ప

భ్రమ కాదా ఇది
ఒక మాయజలతారు ముసుగు వేసుకున్న
తడి ఇగిరిన తాటాకు పందిరి కదా

నీడలేవో ముసురుకుంటూ
చివరి శ్వాస తీసుకుంటు ప్రమిదనొదిలిన
దీపం ముందు విరిగిన వెలుగు రేఖలా!!

కలల నావిక

నెలవంక చిగురున
బొట్లు బొట్లుగా
నెత్తుటి చినుకులు
రాలుతూ

తనను తాను
పేల్చుకున్న గుండె
విస్ఫోటనం గరకుగా
తెగుతూ

నువ్వొక రెక్క 
తెగిన పావురాయివే 
తనొక కలల
నావిక కదా?

కొన్ని క్షణాలు
గొంతు తెగి
అమాయకంగా
దోసిలిలో ఎర్రమల్లెలతో

(తరిషి స్మృతిలో)

పోలిక

నువ్వొక లేత ఆకును తాకుతూ
పరవశిస్తూ వుంటావు

పారే నీటి పాయను అరచేతితో తాకుతూ
తన్మయత్వం పొందుతావు

వెచ్చని నుదుటిపై చేతితో తాకుతూ 
బాధగా చూస్తావు

చల్లబడుతున్న అరిపాదాలను తాకుతూ
ఒక దు:ఖపు బిందువౌతావు

సరే
ఈ ముగింపు రోజున కాసిన్ని
నవ్వులను రెప్పల మూటకట్టి
ప్రాణమవుతావా!!

ఒరిపిడి



ఇలా నడకను బంధించి
మాటను నియంత్రించి

నిన్ను నీ నుండి 

దూరం చేస్తూ

వున్న నాలుగ్గోడలనే

సముద్రంలా మార్చి

నిన్ను నువ్ మోసం 
చేసుకుంటూ

ఇసుకలో కుంగిపోతూ 

ఇగిరిపోతూ

ఒంటరిగా కాలిపోతూ

ఆత్మ కమురువాసనేస్తుంటే

నువ్వు మేకప్ నవ్వు

విసురుతూ సంకెల 

ఒరిపిడిని మాయజేస్తూ 

మూలుగుతూ గారడి చేస్తావా???

రాతి స్పర్శ


రాయిని ఒరుసుకుంటూ జారే 
ప్రవాహ గానం


ఆ నున్నటి రాతి స్పర్శ

ఈ వెదురుపొదను తాకుతూ చేరే
గాలి పాట


నిన్నటి గాయాన్ని రాజేస్తూ
ఆకు దోనెలో తడిగా..

Sunday, June 5, 2016

చిగురు..

కదలిక లేనితనం ఒకటి వెంబడిస్తూ
నీలోని చర్యా ప్రతి చర్యలను నియంత్రిస్తుంది

అటూ ఇటూ ఒక కనబడని ఇనుపతెర
పరచుకొని ఒరుస్తూ గాయపరుస్తుంది

గడ్డకట్టిన హృదయం వెచ్చని అశృవుగా
బొట్లు బొట్లుగా రాలుతుంది

నువ్వంటావు ఈ మాయ తెర
చినుగుతుందా అని

విత్తిన ఆ గింజ పగిలి ఎర్ర చిగురు
తొడగక మానదు కదా?

కాసేపిలా ఒత్తిగిలి ఈ మట్టివాసన
గుండెల్నిండా తీసుకోనీ!!

యశోధరను..

ఈ తెలవారని రేయినిలా
నివురులా ఓ కఫన్ కప్పుకొని

నువ్వలా నిశ్శబ్దంగా నడుచుకుంటూ
పోతూ చివరిగా తాకిన నీ వేలి చివరి
తడి ఇంకా ఆరనే లేదు

మరో వైశాఖి నన్ను వెక్కిరిస్తూ
అలల కల్లోలంలో మిణుగురులా దోబూచులాడుతూ

నేనిలా
ఓ తెగిపడిన రావి ఆకులా

రహదారి దుమ్ములో
విరిగిన భిక్షా పాత్రలా

చెదరిన కలలో నీ రాకకై
ఈ ఎండమావి తీరాన
ఇసుక సంద్రంలో ఓ రేణువుగా చెరిగిపోతూ!

నీ
యశోధరను..

ఈ గోడమీద..

మీ పేర్లు
ఒక్కొక్కటి
రాస్తూ

కొన్ని
నెత్తుటి చుక్కల
మధ్య


బాలింతరపు
వాసన

అవును
మిమ్మల్ని
మరిచిపోనివ్వని


ఆకు సవ్వడి
గుండెనలా
ఒత్తిపడుతూ!!

కాసింత నిదురపో


ఆ గరిక పూలనలా తాకకు 
నేల రాలనీ


ఆ మేక పిల్లనలా ఎత్తుకోకు
ఎగిరి దుంకనీ

ఆ ఎర్రని చిగురును తుంచకు
మరికాస్తా ఎదగనీ

ఆ రాతితో మాట కలపకు
మౌనాన్ని అనుభవించనీ

కాసింత గోడవారకు ఒత్తిగిల్లనీ
రెప్పల పడవలో ఈదని!

నివురు..

కొన్ని సాయంత్రాలకు నల్లని ఆకాశపు కొక్కేనికి
ఒంటరి వెన్నెల ఉరిపోసుకుంటుంది

అలముకొన్న సదురు నుండి ఆత్మ
వేరుపడక పొక్కిలిగా పిగిలి పోయింది

నెత్తుటి ధారలన్నీ సిరాగా మారి
చరిత్రను పేజీలలో మడతపెట్టాయి

యింత నమ్మకాన్ని పంచిన
ఉదయాలేవీ నీ కనుపాపలు చేరలేదు

ఈ ఇప్ప పూల వనం రాలిపోతూ
నిబ్బరాన్ని వదిలి నివురు కప్పుకుంది

తూరుపింకా తెలవారక నీ పేరు
తలుస్తూ పొలమారుతొంది

కోందు బాలుడొకడు గొడ్డలి నూరుతూ
నియాంగిరీ సానువులలో సాగిపోతున్నాడు

(కామ్రేడ్ సత్నాం స్మృతిలో)

కానుగపూల పరిమళం...


కొన్ని సాయంత్రాలు దేహం కోల్పోయిన
ఆత్మను మోసుకొస్తుంది


అడుగుల పరిధి కుంచించుకొని
ఒక మాత్ర అందని దూరంలో విసిరేయబడతావు

పహరా చుట్టూ కంచె పెరుగుతూ
నడకను నియంత్రిస్తుంది

నీలోని ప్రతి అణువును మలేరియా తిని
మెదడుకు పాకి కళ్ళను పైకెగదోస్తుంది

నిట్ట నిలువుగా వెన్నును విరిచి
కాళ్ళను చేతులను హరిస్తుంది

నీ నుదుటి మీద వెన్నెల ఓ
దు:ఖపు ముద్దుగా మెరిసి కుంగిపోతుంది

నువ్వంటావు చివరిగా ఈ ఝెండా
భుజం మార్చుకుంటుందా అని

రవీ నువ్ నడిచినంత మేరా పరచుకున్న
ఈ కానుగ పూల పరిమళం అద్దుకుని

అటు చివర ఆ బాలుడు విల్లునలా
గురిచూస్తూ విసురుగా వస్తున్నాడు...

(మలేరియా కబళించిన కామ్రేడ్ సి.సి.కమాండర్ రవి స్మృతిలో)

Friday, April 15, 2016

నీళ్ళు....


కడవల కొద్దీ నీళ్ళు
కలలో కళ్ళలో

నదిలో పాదాలు
మండుతూ ఇసుకలో

గిర్రున తిరుగుతూ
నేల రాలిన కాకి

ఎవరి కంట్లోను
తడిలేనితనం

గుండె ఆవిరై 
నెత్తురు నల్లని మరకగా

నాచు బారిన ఈ 
గోడను వేలితో గీస్తూ

నీళ్ళింకిన మొదలుతో
ఆకు రాలిన బూరుగుమాను

దేహం ఉష్ణ మండల కాసారం

రా
లి
పూవొకటి తారుపై మరుగుతూ

ము
లు
ఉబ్బిన అనాధ రహదారి పక్కన

ఒక తడి మాటను
చిలికి పో!

రాత్రి నీకిన్ని
నీళ్ళు దానం చేస్తుంది...

దాహంతో.......


ఎదురుగా సగం విరిగిన కూజాలోంచి
కొద్దిగా నీళ్ళు ఒంపుకుని
కాసిన్ని గొంతులో పోసుకుని
అలా నీ కనురెప్పలపై చల్లి

మిగిలిన
ఆ కాసిన్ని ఈ మూల బోగన్ విల్లియాపై
చిలికిన ఆ అరచేయినలా
నుదుటిపై వేసుకుని

నేలపై అలా ఒరిగి సేద దీరే ఈ 
మధ్యాహ్నం నువ్వలా
ఒంటరిగా ఎండ ధనరులో 
ఆ చువ్వల నీడల మాటున
దాహంతో ఇగిరిన మందారంలా
వడలి ముడుచుకుని సన్నగా మూలుగుతూ

కంపిస్తున్న దేహంతో....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...